ظرفيت‌هاي فرهنگ سياسي تشيع در آفرينش تمدن نوين اسلامي

سال سيزدهم، شماره اول، پياپي 40، بهار و تابستان 1395

هادي شجاعي / دانشجوي دكتري علوم سياسي مؤسسة آموزشي و پژوهشي امام خميني ره                                        shojaeehadi4@gmail.com

دريافت: 08/03/1395 ـ پذيرش: 30/05/1395

چكيده

فرهنگ‌هاي پيشرو با ارائة عناصر تمدن‌ساز، انگيزه‌بخش و غايت‌آفرين، نقشي اساسي در خلق تمدن‌هاي بشري بر عهده دارند. فرهنگ پيشرو تشيع به عنوان عامل بسترساز در پيروزي انقلاب اسلامي، در مرحلة تمدن‌سازي نيز از قابليت‌هاي بسياري برخوردار است. اين پژوهش با رويكرد «تحليلي- توصيفي» و مبتني بر روش «مطالعات اسنادي»، در پي دستيابي به پاسخ اين سؤال بنيادين است كه فرهنگ سياسي تشيع از چه ظرفيت‌هايي در پي‌ريزي تمدن نوين اسلامي برخوردار است؟ بدين‌روي، درصدد است تا جايگاه و نقش عملي اين مؤلفه‌ها در ظهور دولت‌هاي قدرتمند شيعي در قرون اوليه اسلامي را از لحاظ علمي بررسي كند. براين‌اساس، مي‌توان گفت: بعد سياسي فرهنگ تشيع با ارائة عناصر تمدن‌سازي همچون توان بسيج بالا، رهبري عالمانه، عقلانيت، و شريعت‌محوري، در كنار پويايي‌بخشي به لايه‌هاي گوناگون در ساية انگيزه‌هاي بي‌پاياني همچون عدالت‌طلبي و تحقق جامعة آرماني در قالب فرهنگ انتظار، و همچنين طراحي الگوي نوين تمدن اسلامي، مي‌تواند نقش بسزايي در فرايند تمدن‌سازي جامعة اسلامي ايفا كند.

كليدواژه‌ها: ظرفيت‌هاي فرهنگي- سياسي، تشيع، تمدن اسلامي.