نقد و ارزيابي تاريخ‌نگري و تاريخ‌نگاري در موضوع حوزه و روحانيت

قيمت مقاله الكترونيكي: 
1500تومان

سال چهاردهم، شماره دوم، پياپي 43، پاييز و زمستان 1396

ابوذر مظاهري‌مقدم / استاديار مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره    abozar.mazaheri@yahoo.com
دريافت: 26/2/96ـ پذيرش: 2/8/96
چکيده
به‌رغم اينکه روحانيت شيعه در طول تاريخ ايران اسلامي مهم‌ترين جريان فعال و تأثيرگذار در حوزه‌هاي مختلف علمي و عملي بوده، در عرصة تاريخ‌نگاري به‌نسبت نقشي که داشته‌اند، کمترين حضور را دارد. مهم‌ترين دليل اين مسئله در مرحلة اول بي‌توجهي خود حوزه و روحانيت به مسئلة تاريخ‌ و تاريخ‌نگاري است؛ و در مرحلة دوم، به‌ويژه در دورة معاصر، تسلط جريان روشنفکري سکولار بر تاريخ‌نگاري ايران معاصر و انکار و تحريف نقش حوزه و روحانيت در تحولات تاريخي است. بي‌توجهي حوزه و روحانيت به تاريخ و تاريخ‌نگاري، هم موجب از بين رفتن مواد و اطلاعات تاريخي مي‌شود و هم عرصة تاريخ‌نگاري حوزه و روحانيت را به‌دست جريان‌ها ديگر، به‌ويژه مخالفان مي‌سپارد.
آسيب‌هاي تاريخ‌نگري و تاريخ‌نگاري در موضوع حوزه و روحانيت را از دو جهت مي‌توان بررسي کرد: ابتدا آسيب‌هايي که منشأ حوزوي دارد و در رويّه و روش حوزوي‌ها در اين خصوص وجود دارد؛ و ديگري آسيب‌هايي که منشأ غيرحوزوي دارد و در تاريخ‌نگري و تاريخ‌نگاري غربي و روشنفکري مشهود است. در اين پژوهش اين آسيب‌ها نقد و بررسي مي‌شود.
کليد‌واژه‌ها: تاريخ‌نگري، حوزه و روحانيت، تاريخ‌نگاري حوزوي، تاريخ‌نگاري روشنفکري و غربي.