تفريح در سنت و سيرة امام صادق عليه السلام

سال هفدهم، شماره اول، پياپي 48، بهار و تابستان 1399

*حسين حسينيان مقدم / دانشيار گروه تاريخ پژوهشگاه حوزه و دانشگاه    moghadam@rihu.ac.ir
محمدطاهر يعقوبي / استاديار گروه تاريخ، فرهنگ و تمدن دانشگاه پيام نور    yaghoubi313@yahoo.com
دريافت: 25/01/99ـ پذيرش: 16/06/99
چکيده
تفريح از نيازمندي‏‎هاي اجتماعي بشر براي پويايي، شادمانه ‏‎زيستن، هم‌راستا با مباني و اهداف اجتماعي و نيز قابل جهت‏‎دهي و تغيير است. اسلام ازيک‌سو از بيهوده‎گرايي و سرگرمي‎هاي بي‎فايده يا زيان‎آور فاصله‎ مي‌گيرد و ياد الهي را در گفتار و رفتار معيار مي‌داند و از سوي ديگر رواياتي بيانگر لهوشماري بازي‎ها و سرگرمي‎ها و رواشماري برخي از آنها در مواردي خاص است؛ به‌گونه‌اي‌كه امام صادق عليه السلام با اخراج لهو از قلمرو ايمان، بازي و سرگرمي را سبب سخت‎دلي و نفاق شمرده است؛ چنان‌‎ که گويي تفريح و سرگرمي ويژة غيرمؤمنان شده باشد. نوشتار حاضر با رويکردي تاريخي و با تکيه بر توصيف و تحليل و نيز بهره‏‎مندي از منابع تاريخي و روايي کوشيده است تا پاسخگوي اين پرسش باشد که تفريح چه جايگاهي در سنت و سيرة اجتماعي امام صادق عليه السلام داشته و دريافته است که تفريحِ هدفمند در چارچوب ارزش‎هاي ديني و اجتماعي، با تکيه بر هويت‏‎ اجتماعي شيعه، نه‌تنها مورد تأييد امام عليه السلام بوده، که حضرت براي آن راه‌کارهايي ارائه فرموده و از جريان‏‎هاي مخالف تقيه نداشته است.
كليدواژه‌ها: امام صادق عليه السلام، سيرة اجتماعي امام صادق عليه السلام، تفريح، شادي.
 


 

سال انتشار: 
1399
شماره مجله: 
48
شماره صفحه: 
25