After entering Baghdad (334 AH / 945 AD), the Buyids – for some reasons- allowed Bani Abbas to continue ruling despite their difference with the Abbasid caliph in beliefs and their discontent with the caliphate's possession of authority. Using a descriptive-analytical method and presenting historical documents, the present research seeks to study the causes for keeping the Abbasids in power by the Buyids, besides their domineering policy, the religious conditions and their claim to caliphate and the rivals who sought to hold the post of caliphate. Considering the belief of the majority of Muslims in the Abbasid caliphate and showing religious tolerance, the Buyids, who had a desire to rule, decided to maintain the continuity of Abbasid caliphate in order to prevent public disturbance. They intended to rise to power and to gradually spread their religious beliefs, get rid of their rivals under the caliphate umbrella and take advantage of the weakness of caliphis so that they could take over.
آل بویه پس از ورود به بغداد (334ق/945م)، به رغم تضاد مذهبی با خلیفه و با وجود تسلط و قدرت بر دستگاه خلافت، به عللی مقام خلافت عبّاسیان را ابقا نمودند. بنابراین، پژوهش پیش روی درصدد است تا با روش توصیفی ـ تحلیلی و ارائهی اسناد تاریخی، علل ابقای عبّاسیان از سوی آل بویه را در ذیل سیاست و قدرت طلبی آنان و شرایط مذهبی و موقعیت آنها نسبت به خلافت و رقبایی که درصدد تصرف مرکز خلافت بودند، بررسی کند. بویهیان، که میل به حکومت داشتند، برای جلوگیری از شورش همگانی، با توجه به اعتقاد اکثریت مسلمانان نسبت به اصل خلافت عبّاسی و با استفاده از تسامح و مدارای دینی، درصدد حفظ خلافت عبّاسی برآمدند تا بدین وسیله، بتوانند با تسلط بر نظام سیاسی، به تدریج، مذهب خود را ترویج کنند و در زیر چتر خلافت رقبای خویش را دفع کرده، با استفاده از خلفای بی قدرت و نام آنها، حکومت را به کام خویش گیرند.
References:
ابناثير، عزالدين محمدبن محمدبن عبد الکريم، الکامل في التاريخ، بيروت، دارصادر، 1386ق.
ابنجوزي، ابوالفرج عبدالرحمانبن عليبن محمد، المنتظم في تاريخ الامم والملوک، تحقيق محمد عبدالقادر عطا و مصطفي عبدالقادر عطا، بيروت، دارالکتب العلميه، 1412ق.
ابنخلدون، عبدالرحمانبن محمدبن، العبر تاريخ ابنخلدون، ترجمه عبدالمحمد آيتي، چ سوم، تهران، پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي، 1383.
ابنطقطقي، محمدبن عليبن طباطبا، تاريخ فخري در آداب ملكداري و دولتهاي اسلامي، ترجمة محمدوحيد گلپايگاني، چ چهارم، تهران، علمي و فرهنگي، 1384.
ابنکثير دمشقي، اسماعيلبن عمر، البداية و النهاية، بيروت، دارالفكر، 1407ق.
تنوخي، قاضي ابوالحسنبن علي، النشوار و المحاضره، تحقيق عبود شالچي، بيروت، بيتا.